उठ जाग अब !

घोर नीदको यो अभ्यस्त पाना
भोग्दै दुर्नियतीको तानाबाना ।
किन जोड्दैछौ अक्षर अब जानी
भो व्यर्थ अब उठ सब तुच्छ मानी ।।

काला बिकाउ सब काम छोडी
मानव खज्ने अब गोरेटो रोजी ।
पाखुरी उठाउ रस अनमोल बगाउ
बाँझो कोख यो धरतीको रसाउ ।।

जन हो वैशिष्ट्य अचला भरिको
नरविमूख किन तिम्रो मञ्जिल यो ।
न हौ पथिक तिमी राज छेम पथको
हौ एक जुन तिमी धर्ती बोक्ने वीरको ।।

विशाल भरोसाको तिमी एक अभिरु
न छोड धै¥य नरोक ती पयरहरु ।
सब अलन्तरको कुल दीपक तिमी
उठ जाग अब सब कलुष त्यागी ।

अलभ्य छैन कहिल्यै त्यो जन
छ मात्र माझ्नु तिमैो त्यो मन ।
हेर कति छन तिम्रो आश बोक्ने
तिमी हौ अब, हाँसो वा आशु रोज्ने ।

जनमथात अचलाको कालो घनघटा
हटाउ, जगच्चक्षु तिमी त्यो चरमविद्रुपता ।
मिती नै हौ त्यो बजिब तूष्णीक
उठ जाग अब वन तिमी गुडाकेश ।

अब नवोली तिमी आफ्नो मान्छे नमार
अब नहेरी तिमी आफ्नो मान्छे नमार ।
अब नउठी तिमी धरा भार नबन
उठ जाग फिलिङ्गो ननिभी बलन ।।।