निस्सासिदो धुल–धुवाँको मेघमाला
धर्ति फोर्ने गगनभेदी चिच्चाहाट
सघन अधरामृत माथि गन्दगी पहाड
जनजन्तुको चित्रपट यो हाम्रो शहर ।
यहि शहरको एक वृद्ध स्तम्भ
सडकपेटीको किनारा माझ
जीवन जोड्न जीवन टोक्दै
घोर घनिघसाइको बोझ थेग्दै
अचल अचलाको अटल अवयव ।
शब्दशः यो एक धृष्टता
क्षणभरको यो देखत कलिला
मनमञ्जरिको एक सुमन
चिच्चाई डो¥याउदो छ यो यात्रा पथमा
श्वास जोड्ने पिपलु खोज्दै
हरदम अकेला त्यो मूढो काय
सखर गोल र नरिवल,
एक टिन र एक पतरीको
विपुल बोझले थिचिरहेछ
तर त्यहाँ,
मेरो मानवको दुरुह अतल
अवसादले निचोेरिएर
बालुवाको खण्डहर बनाइ
आदिम मानव लडिबुडी खेलिरहेछ ।
धुसुरमुसे त्यो कालो मसान
सेतै फुलेका ती उज्याला केश
छाति उठाई, झुकेका ती वृद्ध निशानी
चिथरा, अर्धानोको उजाड पहाड
जीवन जघाँरको साँघु बोक्दै
अहर्निशको त्यो चिरजीवित जोस
फगत एक अभिधेय,
बालबनिताको त्यो जीवनपुञ्ज ।
गोटा चार बीसको जीउँदो चिहान
पाइला राख्ने उछृङ्खलताले उध्रिएर
अभाव, शुन्यताको कोरा पानामा
अक्षर जोड्ने भगिरथ प्रयत्नमा
वृद्धतन्तुको रस प्याला पिउँदै
आँखा जुदाई अग्नीपथमा
जीवन जोड्ने बुनियाद खोज्दै
आफ्नै जीवनको एक मरियाँत ।
भर दिनको त्यो जीवन दहन
सुखद उन्मुक्तिको अवशेष पोल्दै
सब निहित भुमण्डल बीच
राक्षस प्यासको खुट्टामुनि
जयजयकारको झ्याली पिट्न
घाम पानीको दुसाध बज्रसँगै
प्रतिशोधको सार्वभौमिकतामा ।
दुई मिनेटको दश बिसौंनी
पामर दम÷कफको लाचारी सम्बल
न आक्रोश, क्रोध र चित्कार
मानव सघनताको श्रम बरदान
अशक्त जाहान र बाल–बबुरोको
हृदय प्यासको धड्कन माझ
कुसुम पत्रको त्यो जजमानी
धिक्कारमुक्त मझेरीमा
दुसाध कादम्बिनीको अस्थिरतामा
निःस्पापी सौर्यको मुहार खोज्न
अनमोल त्यो रसिलो गोल
मान्छे हुनुको त्यो कचहरीमा ।
आधा घण्टा छ जीवन
आधा घण्टै छ गोरेटो
तर, धीर साहसको त्यो अब्बल नक्षेत्र
र खोजिन मैले अर्को दौैंतर
यी अभियन्ता हुन् मेरो मान्छेको
जो ललकार्दै मेरो मान्छेलाई,
सिस्नुघारी हातले पन्छाउन
अजादीको मान्छे हुल देख्न
जो मान्छे देवको पूजित हेर्न ।
मेरो हृदयको बिजुली देखि
मेरो हातले हिरन प्यास मेट्न
मेरो दर्पमा मावन रोप्दै
भिष्म, भगिरथको मिथकले
जोसिलो अर्तनाद पोख्दै
सुनको बिहानी टिप्न
एक मर्मान्वेषणी– एक अग्नी पुल्ठो बोकाई
यो अचल धराको सर्वाङ्गमा
एक वेतलबी चप्रासीको अभिधामा
माटोको अभेद्य निशानी थमाई
माटै खाए सपथमा
फेरी यस्तै अनुपम जीवनको ।
0 comments:
Post a Comment